myFri3nd ของ RyoMaJunG เรื่อง : [Fic] Because We are Friend ! # 2

บล็อก, เขียนบล็อก, สร้างบล็อก, เว็บบล็อก, บล็อก, ไดอารี่, เขียนไดอารี่, เขียน blog, blog, weblog, blogger, space, diary [Fic] Because We are Friend ! # 2 , Part 2“เฮ้!พวกนายไปเล่นเกมส์ที่บ้านป๊อปปี้กันปะ” เคนตะชวนหลังจากที่พวกเขาซ้อมเสร็จ“ชั้นว่าจะแวะไปสวนสาธารณะแถวนี้ก่อน ไปด้วยกันปะ”โทโมะชวน“เออ ก้อดี ไปนั่งพักดีกว่าวะเคนตะ ว่าแต่ทำไมจู่ๆถึงอยากไปวะ” เขื่อนถามโทโมะ“มะจังเค้าจะหาวิวสวยๆวาดรูป ชั้นก้อเรยจะพาไปนั่น เห็นว่าสวยดี แล้วก้ออยากพักผ่อนด้วย” โทโมะตอบ“ Good Idea ก้อดีนะ จะได้สูดอากาศบริสุทธิ์ซะหน่อยไม่ได้ไปนานละ” Poppy ว่า“ Ok/Ok” จองเบกะเคนตะเสริม“นี่พวกนายลีลากันอยู่นั่นแหละชั้นต้องรีบกลับบ้านนะ” ชั้นตะโกนบวกพวก k-otic“รู้แล้วน่ายัยโหด ไปกันเหอะ เด๋วยัยโหดวีนแตกอีก” เขื่อนบอกแล้วพวกเราก้อเดินไปสวนสาธารณะที่โทโมะบอกด้วยกันณ สวนสาธารณะ“เฮ้อ! ไม่ได้มาซะนาน ขอนอนสักงีบนะ” เขื่อนบอก แล้วเค้าก้อนอนลงบนสนามหญ้าริมสระน้ำ“ไง ที่นี่เป็นไงสวยมั้ย พวกชั้นชอบมานอนเล่นแถวนี้เวลาซ้อมเสร็จเหนื่อยๆนะ” Poppy บอกชั้น“งั้นเธอวาดไปละกันนะ พวกชั้นขอนอนพักสักงีบละกันนะ” เคนตะว่าแล้วพวกเค้าทั้งห้าคนก้อนอนแผ่อยู่บนสนามหญ้าริมสระน้ำ ช่างเป็นภาพที่สวยจริงๆ งั้นชั้นวาดพวกนายยลงไปด้วยละกันนะ อิอิ เวลาพวกนายหลับก้อน่ารักดีแฮะ โดยเฉพาะโทโมะ ผมของเค้าปลิวไปตามสายลมเผยให้เห็นใบหน้าที่แสนหวาน (สามสิบนาทีผ่านไป) แล้วฉันก้อวาดรูปเสร็จ แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะเข้าไปปลุกห้าหนุ่ม k-otic สัญญาที่บ่งบอกว่ากำลังมีเหตุการณ์วุ่นวายในที่ใดที่หนึ่งจากกำไลข้อมือของชั้นก้อดังขึ้น จริงๆแล้วกำไลข้อมืออันนี้เป็นอุปกรณ์สื่อสารที่พี่ชุนสั่งทำขึ้นเพื่อสะดวกในการสื่อสารและบอกสถานที่ที่เกิดเหตุการณ์ไม่ปกติขึ้น (เวอร์ไปปะเนี่ย) ซึ่งเสียงนั้นทำให้ k-otic ตื่นโดยที่ฉันไม่ต้องปลุก“นั่นเสียงอะไรนะ มันมาจากกำไลข้อมือเธอหนิมะจัง” โทโมะถามด้วยหน้าตาที่งัวเงีย“เอ่อ........คือ........ไม่มีอะไรหรอก ชั้นต้องรีบไปนะ ขอโทดที”“รีบมากหรอ งั้นเด๋วพวกเราเก็บของให้ เธอรีบไปเหอะ” ป๊อปปี้บอก“เอ่อ....ขอบคุนมากนะ แล้วเจอกัน บ๊ายบาย” แล้วฉันก้อรีบวิ่งไปยังสถานที่เกิดเหตุทันที“บาย”“ไง แกกล้าดียังไงมาเหยียบถิ่นของชั้นเนี่ย” หนึ่งในกลุ่มอันธพาลทั้งแปดเอ่ยขึ้น“ชั้นแค่ยังเอิญผ่านมาแถวนี้ก้อเท่านั้นเอง” นายปิงเพื่อนร่วมห้องของชั้นบอกขณะที่ชั้นกำลังจะเดินเข้าไปช่วยนายปิงชั้นก้อเจอกับมาวินที่คงได้รับสัญญาณเหมือนกัน เราสองคนเรยเดินเข้าไปช่วยนายปิงพร้อมกัน“ไงปิง นายมาทำอะไรที่นี่เนี่ย” ชั้นแกล้งทักทายปิงเพื่อไม่ให้พวกนั้นสงสัย“อ้าว มีเพื่อนมาอีกสองคนหรอเนี่ย น่าสนุกวะ 555” พวกนั้นพูดฉันแอบกระซิบบอกให้นายปิงหนีไปตอนที่พวกนั้นเผลอ“เฮ้ย แกจะหนีไปไหน กลับมาก่อนนะเว้ย” พวกอันธพาลเริ่มโวยวาย“อ๋อ พอดีเพื่อนชั้นต้องรีบกลับบ้านด่วน มีอะไรก้อคุยกับพวกเราได้นะ” มาวินพูดเชิงท้า“ได้ พวกเรา ลุย!”แล้วการต่อสู้ก้อเริ่มขึ้น คงไม่ต้องเดาว่าผลเป็นยังไง เพราะชั้นกับมาวินเป็นนักสู้ขององค์กร แต่ชั้นก้อพลาดโดนอาวุธของพวกมันที่แขน ทำให้เลือดไหลนิดหน่อย“จำไว้นะ เมืองนี้ไม่มีอันธพาล ถ้ามีพวกเราก้อจะเป็นคนกำจัดมันเอง ไปกลับกันเถอะ” ฉันบอกแล้วหันไปชวนมาวินกลับบ้าน“อืม นี่มะจังเธอเจ็บรึป่าว ถ้าพี่ชุนเห็นชั้นต้องโดนว่าแน่ๆเรยที่ดูแลเธอไม่ดีอะ” มาวินถามด้วยความเป็นห่วง“นิดหน่อยอะ แต่เด๋วชั้นบอกพี่ชุนเองว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ”แล้วมาวินก้อขับรถพาฉันกลับคอนโด และฉันก้อต้องแปลกใจเมื่อฉันเปิดประตูเข้าไปในคอนโดของชั้น เพราะชั้นเห็น k-otic อยู่ที่คอนโด“ไง ยัยโหด ดึกป่านนี้แล้วเพิ่งกลับบ้านหรอ” นายเขื่อนถาม“ชั้นควรถามพวกนายมากกว่าว่ามาทำอะไรที่คอนโดชั้น แล้วรู้จักคอนโดชั้นได้ไง” ชั้นถาม“พวกเราถามจากยัยแพร์นะ แล้วที่มาที่นี่ก้อเพื่อเอาอุปกรณ์วาดรูปที่เธอทิ้งไว้มาให้” โทโมะตอบชั้น“เธอวาดรูปสวยดีหนิ” จองเบบอก“ขอบใจจร้า”“เฮ้! ยัยโหดแขนเธอไปโดนอะไรมา เลือดไหลเต็มเรย” เคนตะตะโกนถามอย่างตกใจ ทำให้พี่ชุนที่อยู่ในห้องทำงานได้ยิน แล้วเดินออกมาดู พี่ชุนมองชั้นอย่างเข้าใจ“อีกแล้วหรอ ทำไมไม่ระวัง พี่เตือนเธอแล้วใช่มั้ย” พี่ชุนถาม“อุบัติเหตุนะคะพี่ชุน”“เอ่อ....ผมขอโทดฮะพี่ชุนที่ดูแลมะจังไม่ดี” มาวินบอกพี่ชุนอย่างรู้สึกผิด“ไม่เป็นไร แต่พี่อยากรู้รายละเอียด ตามพี่ไปที่ห้องทำงานด้วย” พี่ชุนบอกกับมาวิน“ได้ครับ งั้นพวกนายช่วยทำแผลให้มะจังทีนะ” มาวินตอบรับพี่ชุนแล้วหันมาสั่งกับพวก k-otic“อืม ได้” ป๊อปปี้ตอบ“พวกนายทำแผลเป็นหรอ” ฉันถาม...............................เงียบ..................................“ช่างเหอะ ชั้นทำเองดีกว่า”“เดี๋ยวชั้นทำให้ ชั้นพอทำเป็น” โทโมะบอกชั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย(ซึ่งเป็นปกติของเค้าอยู่แล้ว)“อะ.......เอ่อ.........ขอบใจนะ” แล้วโทโมะก้อทำแผลให้ชั้นอย่างระมัดระวัง“นี่มะจัง ทำไมพี่ชุนดูเหมือนไม่ค่อยห่วงเธอเลยอะ” ป๊อปปี้ถาม“ไม่หรอก ชั้นรู้ว่าพี่ชุนเป็นห่วงแต่เค้าไม่แสดงออกมาเท่านั้นแหละ”“เฮ้! ทุกคนชั้นกะจองเบขอตัวก่อนนะ นัดสาวๆแฟนคลับเอาไว้นะ” เคนตะบอก“ไปด้วยคนดิ” ป๊อปปี้ว่า“Ok งั้นไปก่อนนะ บาย” จองเบลาแล้วพวกเค้าก้อออกไป ทำให้ในห้องนี้มีเพียงชั้น โทโมะแล้วก้อเขื่อน“นี่ ยัยโหด ถามจริงเหอะแขนเธอไปโดนอะไรมา” เขื่อนถาม“นั่นนะสิ ตอนที่แยกจากพวกเรายังดีดีอยู่เรย” โทโมะเสริม“มันก้อแค่อุบัติเหตุนะ” ฉันโกหก“รู้มัยเวลาเธอโกหกเธอชอบหลบตา แล้วตอนนี้เธอก้อกำลังหลบตาพวกเราอยู่นะมะจัง เอาเถอะเธอคงยังไม่พร้อมที่จะบอกพวกเรา แต่มะจัง ชั้นอยากให้เธอรู้เอาไว้นะว่าพวกเราเป็นห่วงเธอ คราวหลังก้อระวังๆหน่อยละ” โทโมะเตือน“ชั้น...ชั้นขอโทดนะ ขอโทดจิงๆ ไว้ชั้นพร้อมเมื่อไหร่ชั้นจะบอกพวกนาย” ฉันพูดเสียงเครือ“อืม งั้นพวกเรากลับก่อนนะพักผ่อนเยอะๆละ บาย” โทโมะบอก“เธอเจ็บอย่างนี้ชั้นก้อแกล้งไม่ได้นะสิ รีบๆหายละชั้นจะได้แกล้งเธอไวๆ ไปละนะ บ๊ายบาย” เขื่อนพูดกวนๆก่อนไป“เด๋วเถอะ นายเขื่อน ไว้ฉันหายเมื่อไหร่นายโดนแน่”-----------------------------------------------------

วันเสาร์ ที่ 14 มิถุนายน 2551

[Fic] Because We are Friend ! # 2

เขียนโดย : RyoMaJunG , 00:18:03 น. ผู้อ่าน 87

พิมพ์หน้านี้

ชอบ (0)

ไม่ชอบ (0)

Part 2 “เฮ้!พวกนายไปเล่นเกมส์ที่บ้านป๊อปปี้กันปะ” เคนตะชวนหลังจากที่พวกเขาซ้อมเสร็จ “ชั้นว่าจะแวะไปสวนสาธารณะแถวนี้ก่อน ไปด้วยกันปะ”โทโมะชวน “เออ ก้อดี ไปนั่งพักดีกว่าวะเคนตะ ว่าแต่ทำไมจู่ๆถึงอยากไปวะ” เขื่อนถามโทโมะ “มะจังเค้าจะหาวิวสวยๆวาดรูป ชั้นก้อเรยจะพาไปนั่น เห็นว่าสวยดี แล้วก้ออยากพักผ่อนด้วย” โทโมะตอบ “ Good Idea ก้อดีนะ จะได้สูดอากาศบริสุทธิ์ซะหน่อยไม่ได้ไปนานละ” Poppy ว่า “ Ok/Ok” จองเบกะเคนตะเสริม “นี่พวกนายลีลากันอยู่นั่นแหละชั้นต้องรีบกลับบ้านนะ” ชั้นตะโกนบวกพวก k-otic “รู้แล้วน่ายัยโหด ไปกันเหอะ เด๋วยัยโหดวีนแตกอีก” เขื่อนบอก แล้วพวกเราก้อเดินไปสวนสาธารณะที่โทโมะบอกด้วยกัน ณ สวนสาธารณะ “เฮ้อ! ไม่ได้มาซะนาน ขอนอนสักงีบนะ” เขื่อนบอก แล้วเค้าก้อนอนลงบนสนามหญ้าริมสระน้ำ “ไง ที่นี่เป็นไงสวยมั้ย พวกชั้นชอบมานอนเล่นแถวนี้เวลาซ้อมเสร็จเหนื่อยๆนะ” Poppy บอกชั้น “งั้นเธอวาดไปละกันนะ พวกชั้นขอนอนพักสักงีบละกันนะ” เคนตะว่า แล้วพวกเค้าทั้งห้าคนก้อนอนแผ่อยู่บนสนามหญ้าริมสระน้ำ ช่างเป็นภาพที่สวยจริงๆ งั้นชั้นวาดพวกนายยลงไปด้วยละกัน นะ อิอิ เวลาพวกนายหลับก้อน่ารักดีแฮะ โดยเฉพาะโทโมะ ผมของเค้าปลิวไปตามสายลมเผยให้เห็นใบหน้าที่แสนหวาน (สามสิบ นาทีผ่านไป) แล้วฉันก้อวาดรูปเสร็จ แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะเข้าไปปลุกห้าหนุ่ม k-otic สัญญาที่บ่งบอกว่ากำลังมีเหตุการณ์วุ่นวาย ในที่ใดที่หนึ่งจากกำไลข้อมือของชั้นก้อดังขึ้น จริงๆแล้วกำไลข้อมืออันนี้เป็นอุปกรณ์สื่อสารที่พี่ชุนสั่งทำขึ้นเพื่อสะดวกในการ สื่อสารและบอกสถานที่ที่เกิดเหตุการณ์ไม่ปกติขึ้น (เวอร์ไปปะเนี่ย) ซึ่งเสียงนั้นทำให้ k-otic ตื่นโดยที่ฉันไม่ต้องปลุก “นั่นเสียงอะไรนะ มันมาจากกำไลข้อมือเธอหนิมะจัง” โทโมะถามด้วยหน้าตาที่งัวเงีย “เอ่อ........คือ........ไม่มีอะไรหรอก ชั้นต้องรีบไปนะ ขอโทดที” “รีบมากหรอ งั้นเด๋วพวกเราเก็บของให้ เธอรีบไปเหอะ” ป๊อปปี้บอก “เอ่อ....ขอบคุนมากนะ แล้วเจอกัน บ๊ายบาย” แล้วฉันก้อรีบวิ่งไปยังสถานที่เกิดเหตุทันที “บาย” “ไง แกกล้าดียังไงมาเหยียบถิ่นของชั้นเนี่ย” หนึ่งในกลุ่มอันธพาลทั้งแปดเอ่ยขึ้น “ชั้นแค่ยังเอิญผ่านมาแถวนี้ก้อเท่านั้นเอง” นายปิงเพื่อนร่วมห้องของชั้นบอก ขณะที่ชั้นกำลังจะเดินเข้าไปช่วยนายปิงชั้นก้อเจอกับมาวินที่คงได้รับสัญญาณเหมือนกั น เราสองคนเรยเดินเข้าไปช่วยนาย ปิงพร้อมกัน “ไงปิง นายมาทำอะไรที่นี่เนี่ย” ชั้นแกล้งทักทายปิงเพื่อไม่ให้พวกนั้นสงสัย “อ้าว มีเพื่อนมาอีกสองคนหรอเนี่ย น่าสนุกวะ 555” พวกนั้นพูด ฉันแอบกระซิบบอกให้นายปิงหนีไปตอนที่พวกนั้นเผลอ “เฮ้ย แกจะหนีไปไหน กลับมาก่อนนะเว้ย” พวกอันธพาลเริ่มโวยวาย “อ๋อ พอดีเพื่อนชั้นต้องรีบกลับบ้านด่วน มีอะไรก้อคุยกับพวกเราได้นะ” มาวินพูดเชิงท้า “ได้ พวกเรา ลุย!” แล้วการต่อสู้ก้อเริ่มขึ้น คงไม่ต้องเดาว่าผลเป็นยังไง เพราะชั้นกับมาวินเป็นนักสู้ขององค์กร แต่ชั้นก้อพลาดโดนอาวุธของ พวกมันที่แขน ทำให้เลือดไหลนิดหน่อย “จำไว้นะ เมืองนี้ไม่มีอันธพาล ถ้ามีพวกเราก้อจะเป็นคนกำจัดมันเอง ไปกลับกันเถอะ” ฉันบอกแล้วหันไปชวนมาวินกลับบ้าน “อืม นี่มะจังเธอเจ็บรึป่าว ถ้าพี่ชุนเห็นชั้นต้องโดนว่าแน่ๆเรยที่ดูแลเธอไม่ดีอะ” มาวินถามด้วยความเป็นห่วง “นิดหน่อยอะ แต่เด๋วชั้นบอกพี่ชุนเองว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ” แล้วมาวินก้อขับรถพาฉันกลับคอนโด และฉันก้อต้องแปลกใจเมื่อฉันเปิดประตูเข้าไปในคอนโดของชั้น เพราะชั้นเห็น k- otic อยู่ที่คอนโด “ไง ยัยโหด ดึกป่านนี้แล้วเพิ่งกลับบ้านหรอ” นายเขื่อนถาม “ชั้นควรถามพวกนายมากกว่าว่ามาทำอะไรที่คอนโดชั้น แล้วรู้จักคอนโดชั้นได้ไง” ชั้นถาม “พวกเราถามจากยัยแพร์นะ แล้วที่มาที่นี่ก้อเพื่อเอาอุปกรณ์วาดรูปที่เธอทิ้งไว้มาให้” โทโมะตอบชั้น “เธอวาดรูปสวยดีหนิ” จองเบบอก “ขอบใจจร้า” “เฮ้! ยัยโหดแขนเธอไปโดนอะไรมา เลือดไหลเต็มเรย” เคนตะตะโกนถามอย่างตกใจ ทำให้พี่ชุนที่อยู่ในห้องทำงานได้ยิน แล้วเดิน ออกมาดู พี่ชุนมองชั้นอย่างเข้าใจ “อีกแล้วหรอ ทำไมไม่ระวัง พี่เตือนเธอแล้วใช่มั้ย” พี่ชุนถาม “อุบัติเหตุนะคะพี่ชุน” “เอ่อ....ผมขอโทดฮะพี่ชุนที่ดูแลมะจังไม่ดี” มาวินบอกพี่ชุนอย่างรู้สึกผิด “ไม่เป็นไร แต่พี่อยากรู้รายละเอียด ตามพี่ไปที่ห้องทำงานด้วย” พี่ชุนบอกกับมาวิน “ได้ครับ งั้นพวกนายช่วยทำแผลให้มะจังทีนะ” มาวินตอบรับพี่ชุนแล้วหันมาสั่งกับพวก k-otic “อืม ได้” ป๊อปปี้ตอบ “พวกนายทำแผลเป็นหรอ” ฉันถาม ...............................เงียบ.................................. “ช่างเหอะ ชั้นทำเองดีกว่า” “เดี๋ยวชั้นทำให้ ชั้นพอทำเป็น” โทโมะบอกชั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย(ซึ่งเป็นปกติของเค้าอยู่แล้ว) “อะ.......เอ่อ.........ขอบใจนะ” แล้วโทโมะก้อทำแผลให้ชั้นอย่างระมัดระวัง “นี่มะจัง ทำไมพี่ชุนดูเหมือนไม่ค่อยห่วงเธอเลยอะ” ป๊อปปี้ถาม “ไม่หรอก ชั้นรู้ว่าพี่ชุนเป็นห่วงแต่เค้าไม่แสดงออกมาเท่านั้นแหละ” “เฮ้! ทุกคนชั้นกะจองเบขอตัวก่อนนะ นัดสาวๆแฟนคลับเอาไว้นะ” เคนตะบอก “ไปด้วยคนดิ” ป๊อปปี้ว่า “Ok งั้นไปก่อนนะ บาย” จองเบลา แล้วพวกเค้าก้อออกไป ทำให้ในห้องนี้มีเพียงชั้น โทโมะแล้วก้อเขื่อน “นี่ ยัยโหด ถามจริงเหอะแขนเธอไปโดนอะไรมา” เขื่อนถาม “นั่นนะสิ ตอนที่แยกจากพวกเรายังดีดีอยู่เรย” โทโมะเสริม “มันก้อแค่อุบัติเหตุนะ” ฉันโกหก “รู้มัยเวลาเธอโกหกเธอชอบหลบตา แล้วตอนนี้เธอก้อกำลังหลบตาพวกเราอยู่นะมะจัง เอาเถอะเธอคงยังไม่พร้อมที่จะบอกพวกเรา แต่มะจัง ชั้นอยากให้เธอรู้เอาไว้นะว่าพวกเราเป็นห่วงเธอ คราวหลังก้อระวังๆหน่อยละ” โทโมะเตือน “ชั้น...ชั้นขอโทดนะ ขอโทดจิงๆ ไว้ชั้นพร้อมเมื่อไหร่ชั้นจะบอกพวกนาย” ฉันพูดเสียงเครือ “อืม งั้นพวกเรากลับก่อนนะพักผ่อนเยอะๆละ บาย” โทโมะบอก “เธอเจ็บอย่างนี้ชั้นก้อแกล้งไม่ได้นะสิ รีบๆหายละชั้นจะได้แกล้งเธอไวๆ ไปละนะ บ๊ายบาย” เขื่อนพูดกวนๆก่อนไป “เด๋วเถอะ นายเขื่อน ไว้ฉันหายเมื่อไหร่นายโดนแน่” -----------------------------------------------------

Part 2

“เฮ้!พวกนายไปเล่นเกมส์ที่บ้านป๊อปปี้กันปะ” เคนตะชวนหลังจากที่พวกเขาซ้อมเสร็จ

“ชั้นว่าจะแวะไปสวนสาธารณะแถวนี้ก่อน ไปด้วยกันปะ”โทโมะชวน

“เออ ก้อดี ไปนั่งพักดีกว่าวะเคนตะ ว่าแต่ทำไมจู่ๆถึงอยากไปวะ” เขื่อนถามโทโมะ

“มะจังเค้าจะหาวิวสวยๆวาดรูป ชั้นก้อเรยจะพาไปนั่น เห็นว่าสวยดี แล้วก้ออยากพักผ่อนด้วย” โทโมะตอบ

“ Good Idea ก้อดีนะ จะได้สูดอากาศบริสุทธิ์ซะหน่อยไม่ได้ไปนานละ” Poppy ว่า

“ Ok/Ok” จองเบกะเคนตะเสริม

“นี่พวกนายลีลากันอยู่นั่นแหละชั้นต้องรีบกลับบ้านนะ” ชั้นตะโกนบวกพวก k-otic

“รู้แล้วน่ายัยโหด ไปกันเหอะ เด๋วยัยโหดวีนแตกอีก” เขื่อนบอก

แล้วพวกเราก้อเดินไปสวนสาธารณะที่โทโมะบอกด้วยกัน

ณ สวนสาธารณะ

“เฮ้อ! ไม่ได้มาซะนาน ขอนอนสักงีบนะ” เขื่อนบอก แล้วเค้าก้อนอนลงบนสนามหญ้าริมสระน้ำ

“ไง ที่นี่เป็นไงสวยมั้ย พวกชั้นชอบมานอนเล่นแถวนี้เวลาซ้อมเสร็จเหนื่อยๆนะ” Poppy บอกชั้น

“งั้นเธอวาดไปละกันนะ พวกชั้นขอนอนพักสักงีบละกันนะ” เคนตะว่า

แล้วพวกเค้าทั้งห้าคนก้อนอนแผ่อยู่บนสนามหญ้าริมสระน้ำ ช่างเป็นภาพที่สวยจริงๆ งั้นชั้นวาดพวกนายยลงไปด้วยละกัน

นะ อิอิ เวลาพวกนายหลับก้อน่ารักดีแฮะ โดยเฉพาะโทโมะ ผมของเค้าปลิวไปตามสายลมเผยให้เห็นใบหน้าที่แสนหวาน (สามสิบ

นาทีผ่านไป) แล้วฉันก้อวาดรูปเสร็จ แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะเข้าไปปลุกห้าหนุ่ม k-otic สัญญาที่บ่งบอกว่ากำลังมีเหตุการณ์วุ่นวาย

ในที่ใดที่หนึ่งจากกำไลข้อมือของชั้นก้อดังขึ้น จริงๆแล้วกำไลข้อมืออันนี้เป็นอุปกรณ์สื่อสารที่พี่ชุนสั่งทำขึ้นเพื่อสะดวกในการ

สื่อสารและบอกสถานที่ที่เกิดเหตุการณ์ไม่ปกติขึ้น (เวอร์ไปปะเนี่ย) ซึ่งเสียงนั้นทำให้ k-otic ตื่นโดยที่ฉันไม่ต้องปลุก

“นั่นเสียงอะไรนะ มันมาจากกำไลข้อมือเธอหนิมะจัง” โทโมะถามด้วยหน้าตาที่งัวเงีย

“เอ่อ........คือ........ไม่มีอะไรหรอก ชั้นต้องรีบไปนะ ขอโทดที”

“รีบมากหรอ งั้นเด๋วพวกเราเก็บของให้ เธอรีบไปเหอะ” ป๊อปปี้บอก

“เอ่อ....ขอบคุนมากนะ แล้วเจอกัน บ๊ายบาย” แล้วฉันก้อรีบวิ่งไปยังสถานที่เกิดเหตุทันที

“บาย”

“ไง แกกล้าดียังไงมาเหยียบถิ่นของชั้นเนี่ย” หนึ่งในกลุ่มอันธพาลทั้งแปดเอ่ยขึ้น

“ชั้นแค่ยังเอิญผ่านมาแถวนี้ก้อเท่านั้นเอง” นายปิงเพื่อนร่วมห้องของชั้นบอก

ขณะที่ชั้นกำลังจะเดินเข้าไปช่วยนายปิงชั้นก้อเจอกับมาวินที่คงได้รับสัญญาณเหมือนกั
น เราสองคนเรยเดินเข้าไปช่วยนาย

ปิงพร้อมกัน

“ไงปิง นายมาทำอะไรที่นี่เนี่ย” ชั้นแกล้งทักทายปิงเพื่อไม่ให้พวกนั้นสงสัย

“อ้าว มีเพื่อนมาอีกสองคนหรอเนี่ย น่าสนุกวะ 555” พวกนั้นพูด

ฉันแอบกระซิบบอกให้นายปิงหนีไปตอนที่พวกนั้นเผลอ

“เฮ้ย แกจะหนีไปไหน กลับมาก่อนนะเว้ย” พวกอันธพาลเริ่มโวยวาย

“อ๋อ พอดีเพื่อนชั้นต้องรีบกลับบ้านด่วน มีอะไรก้อคุยกับพวกเราได้นะ” มาวินพูดเชิงท้า

“ได้ พวกเรา ลุย!”

แล้วการต่อสู้ก้อเริ่มขึ้น คงไม่ต้องเดาว่าผลเป็นยังไง เพราะชั้นกับมาวินเป็นนักสู้ขององค์กร แต่ชั้นก้อพลาดโดนอาวุธของ

พวกมันที่แขน ทำให้เลือดไหลนิดหน่อย

“จำไว้นะ เมืองนี้ไม่มีอันธพาล ถ้ามีพวกเราก้อจะเป็นคนกำจัดมันเอง ไปกลับกันเถอะ” ฉันบอกแล้วหันไปชวนมาวินกลับบ้าน

“อืม นี่มะจังเธอเจ็บรึป่าว ถ้าพี่ชุนเห็นชั้นต้องโดนว่าแน่ๆเรยที่ดูแลเธอไม่ดีอะ” มาวินถามด้วยความเป็นห่วง

“นิดหน่อยอะ แต่เด๋วชั้นบอกพี่ชุนเองว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ”

แล้วมาวินก้อขับรถพาฉันกลับคอนโด และฉันก้อต้องแปลกใจเมื่อฉันเปิดประตูเข้าไปในคอนโดของชั้น เพราะชั้นเห็น k-

otic อยู่ที่คอนโด

“ไง ยัยโหด ดึกป่านนี้แล้วเพิ่งกลับบ้านหรอ” นายเขื่อนถาม

“ชั้นควรถามพวกนายมากกว่าว่ามาทำอะไรที่คอนโดชั้น แล้วรู้จักคอนโดชั้นได้ไง” ชั้นถาม

“พวกเราถามจากยัยแพร์นะ แล้วที่มาที่นี่ก้อเพื่อเอาอุปกรณ์วาดรูปที่เธอทิ้งไว้มาให้” โทโมะตอบชั้น

“เธอวาดรูปสวยดีหนิ” จองเบบอก

“ขอบใจจร้า”

“เฮ้! ยัยโหดแขนเธอไปโดนอะไรมา เลือดไหลเต็มเรย” เคนตะตะโกนถามอย่างตกใจ ทำให้พี่ชุนที่อยู่ในห้องทำงานได้ยิน แล้วเดิน

ออกมาดู พี่ชุนมองชั้นอย่างเข้าใจ

“อีกแล้วหรอ ทำไมไม่ระวัง พี่เตือนเธอแล้วใช่มั้ย” พี่ชุนถาม

“อุบัติเหตุนะคะพี่ชุน”

“เอ่อ....ผมขอโทดฮะพี่ชุนที่ดูแลมะจังไม่ดี” มาวินบอกพี่ชุนอย่างรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไร แต่พี่อยากรู้รายละเอียด ตามพี่ไปที่ห้องทำงานด้วย” พี่ชุนบอกกับมาวิน

“ได้ครับ งั้นพวกนายช่วยทำแผลให้มะจังทีนะ” มาวินตอบรับพี่ชุนแล้วหันมาสั่งกับพวก k-otic

“อืม ได้” ป๊อปปี้ตอบ

“พวกนายทำแผลเป็นหรอ” ฉันถาม

...............................เงียบ..................................

“ช่างเหอะ ชั้นทำเองดีกว่า”

“เดี๋ยวชั้นทำให้ ชั้นพอทำเป็น” โทโมะบอกชั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย(ซึ่งเป็นปกติของเค้าอยู่แล้ว)

“อะ.......เอ่อ.........ขอบใจนะ” แล้วโทโมะก้อทำแผลให้ชั้นอย่างระมัดระวัง

“นี่มะจัง ทำไมพี่ชุนดูเหมือนไม่ค่อยห่วงเธอเลยอะ” ป๊อปปี้ถาม

“ไม่หรอก ชั้นรู้ว่าพี่ชุนเป็นห่วงแต่เค้าไม่แสดงออกมาเท่านั้นแหละ”

“เฮ้! ทุกคนชั้นกะจองเบขอตัวก่อนนะ นัดสาวๆแฟนคลับเอาไว้นะ” เคนตะบอก

“ไปด้วยคนดิ” ป๊อปปี้ว่า

“Ok งั้นไปก่อนนะ บาย” จองเบลา

แล้วพวกเค้าก้อออกไป ทำให้ในห้องนี้มีเพียงชั้น โทโมะแล้วก้อเขื่อน

“นี่ ยัยโหด ถามจริงเหอะแขนเธอไปโดนอะไรมา” เขื่อนถาม

“นั่นนะสิ ตอนที่แยกจากพวกเรายังดีดีอยู่เรย” โทโมะเสริม

“มันก้อแค่อุบัติเหตุนะ” ฉันโกหก

“รู้มัยเวลาเธอโกหกเธอชอบหลบตา แล้วตอนนี้เธอก้อกำลังหลบตาพวกเราอยู่นะมะจัง เอาเถอะเธอคงยังไม่พร้อมที่จะบอกพวกเรา

แต่มะจัง ชั้นอยากให้เธอรู้เอาไว้นะว่าพวกเราเป็นห่วงเธอ คราวหลังก้อระวังๆหน่อยละ” โทโมะเตือน

“ชั้น...ชั้นขอโทดนะ ขอโทดจิงๆ ไว้ชั้นพร้อมเมื่อไหร่ชั้นจะบอกพวกนาย” ฉันพูดเสียงเครือ

“อืม งั้นพวกเรากลับก่อนนะพักผ่อนเยอะๆละ บาย” โทโมะบอก

“เธอเจ็บอย่างนี้ชั้นก้อแกล้งไม่ได้นะสิ รีบๆหายละชั้นจะได้แกล้งเธอไวๆ ไปละนะ บ๊ายบาย” เขื่อนพูดกวนๆก่อนไป

“เด๋วเถอะ นายเขื่อน ไว้ฉันหายเมื่อไหร่นายโดนแน่”