myFri3nd ของ RyoMaJunG เรื่อง : [Fic] Because We are Friend ! # 1

บล็อก, เขียนบล็อก, สร้างบล็อก, เว็บบล็อก, บล็อก, ไดอารี่, เขียนไดอารี่, เขียน blog, blog, weblog, blogger, space, diary [Fic] Because We are Friend ! # 1 , Part 1“เสร็จรึยังมะจัง เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหร อก”“เสร็จแล้วคะ เสร็จแล้ว ทำไมพี่ต้องเร่งด้วยอ ยังเช้าอยู่เละนะ”“เธอนะเป็นถึงนักเรียนเรียนดีของโรงเรียนจะมาทำตัวขี้เกียดไม่ได้หรอกนะ”“เจ้าค่า อ่าวแล้วนี่พี่จะไปไหนเนี่ยทำไมต้องแต่งตัวซะเต็มยศขนาดนั้นอะ”“วันนี้พี่ต้องไปเคลียร์กับพวกที่ชอบมาทำตัวเป็นมาเฟียแถวนี้ซะหน่อย เราก็ระวังตัวไว้หน่อยละ”“รู้แล้วคะ งั้นไปก่อนนะคะ แล้วเย็นนี้เจอกันคะ”ระหว่างการเดินทางไปโรงเรียนฉันจะแนะนำตัวให้ทุกคนได้รู้จักนะคะ ชั้นชื่อมะจังคะ มีพี่ชายอยู่คนนึงชื่อพี่ชุน ฉันกับพี่เป็นคนที่หน้าตาดีใช้ได้ระดับนึงเลยละคะ พี่ชุนเป็นหัวหน้ากลุ่มพิทักษ์ประชาชนซึ่งเป็นองค์กรมืดที่ดีองค์กรหนึ่งคะ พวกเราจะคอยกำจัดพวกอันธพาลทั้งหลายให้สิ้นซาก แต่เพราะฉันเป็นถึงนักเรียนเรียนดีของโรงเรียน ดังนั้นฉันจึงต้องปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ เพื่อรักษาภาพพจน์ที่ดีอ่อ ฉันมีคู่หูชื่อมาวินคะเป็นคนของพี่ชุนเอง เราเรียนที่เดียวกันเค้าเป็นเพียงคนเดียวที่รู้เรื่องนี้ แม้แต่เพื่อนสนิทของฉันอย่างยัยแพร์ยังไม่รู้เลย มาวินและทุกคนในองค์กรพักอยู่คอนโดเดียวกับฉันและพี่ชุน(พี่ชุนซื้อคอนโดทั้งชั้นเพื่อสร้างเป็นองค์กร) และเค้าก็จะเป็นคนขับรถพาฉันมาโรงเรียนทุกวันด้วยณ โรงเรียนนานาชาติกามิกาเซ่ (Kamikaze)“หวัดดีจร้า ยัยแพร์”“หวัดดีจร้ามะจัง กำลังรออยู่พอดีเลย ช่วยสอนเลขให้หน่อยสิ”“ได้สิ เออ มาวิน นายไปที่ห้องเลยก็ได้ไม่ต้องรอ แล้วเจอกัน” “อืม แล้วเจอกัน”“อย่างกับองครักษ์เลยอะมะจัง” ยัยแพร์พูดชมมาวินซะเคลิ้มเชียว“ทำไม แกจะจีบหรอ เสียใจยะ เค้ามีแฟนแล้ว”“ซะงั้นอะ” ยัยแพร์บ่นอย่างเซ็งๆ“กรี๊ด ๆ ๆ น่ารักมากอะ เธอชอบใครอะ ชั้นชอบโทโมะอะ คนอะไรไม่รู้โคตรน่ารักเลย”“โทโมะไม่เห็นจะน่ารักตรงไหนเลย สู้จองเบของชั้นก้อไม่ได้”ยัยสองคนนี้กำลังกรี๊ดกร๊าดให้กับผู้ชายห้าคน คือ ป๊อปปี้ เขื่อน โทโมะ เคนตะ และจองเบ ที่กำลังเล่นยาสกันอยู่ที่สนามบาสข้างๆโต๊ะที่ฉันนั่ง พวกเค้ามีฉายาว่า k-otic หรือเทพเจ้าแห่งความวุ่นวายเพราะถ้ามีพวกเค้าที่ไหนต้องมีความวุ่นวายที่นั่น โดยเฉพาะเหล่าบรรดาแฟนคลับของทั้งห้าคนนี้เพราะยัยพวกนี้ส่งเสียงดังนะสิ น่ารำคาญชะมัด“ใจเย็นก่อนนะมะจัง” ยัยแพร์เตือนเพราะยัยแพร์รู้จักนิสัยชั้นดีว่าชั้นขี้โมโหยิ่งเวลาได้ยินเสียงดังๆแล้วละก้อจะวีนแตกไปเลย แต่จริงๆแล้วตอนนี้ฉันไม่ได้โมโหที่ยัยพวกนี้เสียงดังหรอกนะ แต่ฉันโมโพที่ยัยนั่นบอกว่าโทโมะที่ชั้นแอบชอบไม่น่ารักนะสิ เรื่องนี้ชั้นยอมไม่ได้จริงๆ(เห็นด้วยปะ)“นี่พวกเธอจะกรี๊ดให้มันได้อะไรขึ้นมาห๊ะ แทนที่จะเอาเวลาไปอ่านหนังสือ ไร้สาระจริงๆ น่ารำคาญที่สุด” ฉันว่าพลางเดินเข้าไปหายัยพวกนั้นอย่างหาเรื่อง“อ่า...ยัย...โหด เอ้ย มะจัง เอ่อ เราขอโทด ไปเหอะเจน” ยัยดำที่กล้าว่าโทโมะไม่น่ารักพูดพลางชวนเพื่อนเดินกลับไป“เฮ้อ.....สอนยัยแพร์ไม่รู้เรื่องเลยแฮะ” ฉันบ่นแล้วเดินกลับไปหายัยแพร์ แต่ในขณะที่ฉันกำลังเดินกลับไป“นี่เธอ ถ้ามันเสียงดังแล้วทำไมไม่ไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดละจ๊ะ ยัยโหด” นายเขื่อนที่ดูเหมือนจะทะเล้นที่สุดของ k-otic พูดกับชั้นพร้อมกับทำหน้าทะเล้น“นี่นายเขื่อน นายเรียกใครยัยโหดฮะ” ฉันหันกลับไปพูดกับเขื่อน“ก้อเรียกเธอนั่นแหละ มะจัง ผู้หญิงอะไรก้อไม่รุ ชื่อก้อเพราะ หน้าตาก้อพอใช้ได้ แต่ชอบทำตัวโหดๆ เป็นนักเรียนเรียนดีได้ไงก้อไม่รุ” เขื่อนว่า (ก้อจริงแฮะ)“แล้วมันไปหนักส่วนไหนของนายมิทราบ” ฉันถาม“ไม่เอาน่ามะจัง อย่ามีเรื่องกันเรยนะ” ยัยแพร์เตือน“ก้อเธออะชอบมาโวยวายแล้วก้อไล่แฟนคลับของพวกเราหนิ” นายเขื่อนตอบ“ก้อยัยพวกนั้นอยากมาส่งเสียงโวยวายก่อนทำไมละ”“เฮ้!เขื่อน นายจะไปหาเรื่องเค้าทำไมเนี่ย มะจังเค้าพูดถูกนะ จริงๆแล้วยัยพวกนั้นน่าจะเอาเวลาไปอ่านหนังสือมากกว่า จริงมั้ยพวกนาย” โทโมะว่าพลางหันไปถามเพื่อนๆอีกสามคน“ใช่ๆๆๆ แล้วอีกอย่างฉันว่าตำแหน่งนักเรียนเรียนดีก้อเหมาะกับมะจังดีออก ว่ามั้ยเคนตะ” ป๊อปปี้ถาม“อืม คนอะไรก้อไม่รุ หน้าตาก้อดี แถมยังเรียนเก่งอีก” เคนตะตอบ“ช่าย...” จองเบเสริม“เข้าข้างยัยโหดเข้าไป ชั้นก้อแค่แหย่เล่นเท่านั้นแหละ ไปเล่นบาสต่อเหอะ” เขื่อนพุด“เชอะ!” ฉันทำเป็นเชิดใส่ แต่จริงๆแล้วตอนนี้ฉันอยากกรี้มากเรยละ ก้อโทโมะเข้าข้างฉันนะสิดีใจชะมัด แต่ไม่ได้ๆต้องรักษาฟอร์มเดี๋ยวยัยแพร์จะรู้หมด“ไม่สงไม่สอนมันแล้ว ไม่มีอารมณ์ ไปกลับห้อง” ฉันบอกยัยแพร์ด้วยน้ำเสียง(เหมือน)โมโห“จร้าๆๆ” ฉัน ยัยแพร์และมาวินเรียนอยู่สายคอม ส่วนพวกห้าหนุ่ม k-otic เรียนอยู่ musicห้องตรงข้ามกับฉัน พวกเราเป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปี เลยสนิทกันมากและแล้วการเรียนวิชาสุดท้ายของวันนี้ก้อสิ้นสุดลง แต่ชั้น ยัยแพร์และมาวินต้องไปคุมชมรมต่างๆที่ต้องมีการซ้อมหลังเลิกเรียน(พวกเราแยกกันคนละชมรม) ฉันคุมชมรม dance ที่เป็นของ k-otic จริงๆแล้วก้อดีอยู่หรอกนะที่ฉันจะได้ดูโทโมะซ้อมเต้นทุกวัน แต่ชั้นไม่ชอบหนิที่จะต้องมีคนมาคอยมุงอยู่รอบๆห้องdanceอะมันดูวุ่นวายชะมัด ทุกครั้งที่ชั้นมาคุมชั้นก้อเรยจะเอางานจากชมรมศิลปะที่ชั้นอยู่มาทำแก้เซ็ง“นี่มะจัง ทำงานของชมรมเธออยู่หรอ” โทโมะถามชั้นในระหว่างที่พักการซ้อม“อืม ใช่ แต่ชั้นยังหาสถานที่สวยๆไม่ได้เรย ก้อเรยลองวาดจากจินตนาการดูก่อนอะ”ฉันตอบ (แอบเขิน)“สถานที่สวยๆหรอ อืม....พวกเรารู้จักอยู่ที่นึง อยากไปมะ เด๋วซ้อมเสร็จจะพาไป” โทโมะชวน“นายว่างหรอ ก้อดีสิ งั้นเด๋วซ้อมเสร็จแล้วพาเราไปนะ” ว้าว!จะปฏิเสธได้ไงละ“อืม งั้นเราไปซ้อมก่อนนะ” โทโมะบอกชั้นแล้วกลับไปซ้อมต่อ----------------------------------------------------------------------------------

วันเสาร์ ที่ 14 มิถุนายน 2551

[Fic] Because We are Friend ! # 1

เขียนโดย : RyoMaJunG , 00:14:50 น. ผู้อ่าน 70

พิมพ์หน้านี้

ชอบ (0)

ไม่ชอบ (0)

Part 1 “เสร็จรึยังมะจัง เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหร อก” “เสร็จแล้วคะ เสร็จแล้ว ทำไมพี่ต้องเร่งด้วยอ ยังเช้าอยู่เละนะ” “เธอนะเป็นถึงนักเรียนเรียนดีของโรงเรียนจะมาทำตัวขี้เกียดไม่ได้หรอกนะ” “เจ้าค่า อ่าวแล้วนี่พี่จะไปไหนเนี่ยทำไมต้องแต่งตัวซะเต็มยศขนาดนั้นอะ” “วันนี้พี่ต้องไปเคลียร์กับพวกที่ชอบมาทำตัวเป็นมาเฟียแถวนี้ซะหน่อย เราก็ระวัง ตัวไว้หน่อยละ” “รู้แล้วคะ งั้นไปก่อนนะคะ แล้วเย็นนี้เจอกันคะ” ระหว่างการเดินทางไปโรงเรียนฉันจะแนะนำตัวให้ทุกคนได้รู้จักนะคะ ชั้นชื่อมะจัง คะ มีพี่ชายอยู่คนนึงชื่อพี่ชุน ฉันกับพี่เป็นคนที่หน้าตาดีใช้ได้ระดับนึงเลยละคะ พี่ชุนเป็นหัวหน้ากลุ่มพิทักษ์ประชาชนซึ่งเป็นองค์กรมืดที่ดีองค์กรหนึ่งคะ พวกเรา จะคอยกำจัดพวกอันธพาลทั้งหลายให้สิ้นซาก แต่เพราะฉันเป็นถึงนักเรียนเรียนดี ของโรงเรียน ดังนั้นฉันจึงต้องปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ เพื่อรักษาภาพพจน์ที่ดี อ่อ ฉันมีคู่หูชื่อมาวินคะเป็นคนของพี่ชุนเอง เราเรียนที่เดียวกันเค้าเป็นเพียงคน เดียวที่รู้เรื่องนี้ แม้แต่เพื่อนสนิทของฉันอย่างยัยแพร์ยังไม่รู้เลย มาวินและทุกคน ในองค์กรพักอยู่คอนโดเดียวกับฉันและพี่ชุน(พี่ชุนซื้อคอนโดทั้งชั้นเพื่อสร้างเป็น องค์กร) และเค้าก็จะเป็นคนขับรถพาฉันมาโรงเรียนทุกวันด้วย ณ โรงเรียนนานาชาติกามิกาเซ่ (Kamikaze) “หวัดดีจร้า ยัยแพร์” “หวัดดีจร้ามะจัง กำลังรออยู่พอดีเลย ช่วยสอนเลขให้หน่อยสิ” “ได้สิ เออ มาวิน นายไปที่ห้องเลยก็ได้ไม่ต้องรอ แล้วเจอกัน” “อืม แล้วเจอกัน” “อย่างกับองครักษ์เลยอะมะจัง” ยัยแพร์พูดชมมาวินซะเคลิ้มเชียว “ทำไม แกจะจีบหรอ เสียใจยะ เค้ามีแฟนแล้ว” “ซะงั้นอะ” ยัยแพร์บ่นอย่างเซ็งๆ “กรี๊ด ๆ ๆ น่ารักมากอะ เธอชอบใครอะ ชั้นชอบโทโมะอะ คนอะไรไม่รู้โคตรน่า รักเลย” “โทโมะไม่เห็นจะน่ารักตรงไหนเลย สู้จองเบของชั้นก้อไม่ได้” ยัยสองคนนี้กำลังกรี๊ดกร๊าดให้กับผู้ชายห้าคน คือ ป๊อปปี้ เขื่อน โทโมะ เคนตะ และจองเบ ที่กำลังเล่นยาสกันอยู่ที่สนามบาสข้างๆโต๊ะที่ฉันนั่ง พวกเค้ามีฉายาว่า k-otic หรือเทพเจ้าแห่งความวุ่นวายเพราะถ้ามีพวกเค้าที่ไหน ต้องมีความวุ่นวายที่นั่น โดยเฉพาะเหล่าบรรดาแฟนคลับของทั้งห้าคนนี้ เพราะยัยพวกนี้ส่งเสียงดังนะสิ น่ารำคาญชะมัด “ใจเย็นก่อนนะมะจัง” ยัยแพร์เตือน เพราะยัยแพร์รู้จักนิสัยชั้นดีว่าชั้นขี้โมโหยิ่งเวลาได้ยินเสียงดังๆแล้วละก้อจะวีน แตกไปเลย แต่จริงๆแล้วตอนนี้ฉันไม่ได้โมโหที่ยัยพวกนี้เสียงดังหรอกนะ แต่ฉันโมโพที่ยัยนั่นบอกว่าโทโมะที่ชั้นแอบชอบไม่น่ารักนะสิ เรื่องนี้ชั้นยอมไม่ ได้จริงๆ(เห็นด้วยปะ) “นี่พวกเธอจะกรี๊ดให้มันได้อะไรขึ้นมาห๊ะ แทนที่จะเอาเวลาไปอ่านหนังสือ ไร้ สาระจริงๆ น่ารำคาญที่สุด” ฉันว่าพลางเดินเข้าไปหายัยพวกนั้นอย่างหาเรื่อง “อ่า...ยัย...โหด เอ้ย มะจัง เอ่อ เราขอโทด ไปเหอะเจน” ยัยดำที่กล้าว่าโทโมะ ไม่น่ารักพูดพลางชวนเพื่อนเดินกลับไป “เฮ้อ.....สอนยัยแพร์ไม่รู้เรื่องเลยแฮะ” ฉันบ่นแล้วเดินกลับไปหายัยแพร์ แต่ใน ขณะที่ฉันกำลังเดินกลับไป “นี่เธอ ถ้ามันเสียงดังแล้วทำไมไม่ไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดละจ๊ะ ยัยโหด” นาย เขื่อนที่ดูเหมือนจะทะเล้นที่สุดของ k-otic พูดกับชั้นพร้อมกับทำหน้าทะเล้น “นี่นายเขื่อน นายเรียกใครยัยโหดฮะ” ฉันหันกลับไปพูดกับเขื่อน “ก้อเรียกเธอนั่นแหละ มะจัง ผู้หญิงอะไรก้อไม่รุ ชื่อก้อเพราะ หน้าตาก้อพอใช้ ได้ แต่ชอบทำตัวโหดๆ เป็นนักเรียนเรียนดีได้ไงก้อไม่รุ” เขื่อนว่า (ก้อจริงแฮะ) “แล้วมันไปหนักส่วนไหนของนายมิทราบ” ฉันถาม “ไม่เอาน่ามะจัง อย่ามีเรื่องกันเรยนะ” ยัยแพร์เตือน “ก้อเธออะชอบมาโวยวายแล้วก้อไล่แฟนคลับของพวกเราหนิ” นายเขื่อนตอบ “ก้อยัยพวกนั้นอยากมาส่งเสียงโวยวายก่อนทำไมละ” “เฮ้!เขื่อน นายจะไปหาเรื่องเค้าทำไมเนี่ย มะจังเค้าพูดถูกนะ จริงๆแล้วยัยพวกนั้น น่าจะเอาเวลาไปอ่านหนังสือมากกว่า จริงมั้ยพวกนาย” โทโมะว่าพลางหันไปถาม เพื่อนๆอีกสามคน “ใช่ๆๆๆ แล้วอีกอย่างฉันว่าตำแหน่งนักเรียนเรียนดีก้อเหมาะกับมะจังดีออก ว่ามั้ย เคนตะ” ป๊อปปี้ถาม “อืม คนอะไรก้อไม่รุ หน้าตาก้อดี แถมยังเรียนเก่งอีก” เคนตะตอบ “ช่าย...” จองเบเสริม “เข้าข้างยัยโหดเข้าไป ชั้นก้อแค่แหย่เล่นเท่านั้นแหละ ไปเล่นบาสต่อเหอะ” เขื่อนพุด “เชอะ!” ฉันทำเป็นเชิดใส่ แต่จริงๆแล้วตอนนี้ฉันอยากกรี้มากเรยละ ก้อโทโมะ เข้าข้างฉันนะสิดีใจชะมัด แต่ไม่ได้ๆต้องรักษาฟอร์มเดี๋ยวยัยแพร์จะรู้หมด “ไม่สงไม่สอนมันแล้ว ไม่มีอารมณ์ ไปกลับห้อง” ฉันบอกยัยแพร์ด้วยน้ำเสียง (เหมือน)โมโห “จร้าๆๆ” ฉัน ยัยแพร์และมาวินเรียนอยู่สายคอม ส่วนพวกห้าหนุ่ม k-otic เรียนอยู่ music ห้องตรงข้ามกับฉัน พวกเราเป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปี เลยสนิทกันมาก และแล้วการเรียนวิชาสุดท้ายของวันนี้ก้อสิ้นสุดลง แต่ชั้น ยัยแพร์และมาวินต้อง ไปคุมชมรมต่างๆที่ต้องมีการซ้อมหลังเลิกเรียน(พวกเราแยกกันคนละชมรม) ฉันคุมชมรม dance ที่เป็นของ k-otic จริงๆแล้วก้อดีอยู่หรอกนะที่ฉันจะได้ดูโท โมะซ้อมเต้นทุกวัน แต่ชั้นไม่ชอบหนิที่จะต้องมีคนมาคอยมุงอยู่รอบๆ ห้องdanceอะมันดูวุ่นวายชะมัด ทุกครั้งที่ชั้นมาคุมชั้นก้อเรยจะเอางานจากชมรม ศิลปะที่ชั้นอยู่มาทำแก้เซ็ง “นี่มะจัง ทำงานของชมรมเธออยู่หรอ” โทโมะถามชั้นในระหว่างที่พักการซ้อม “อืม ใช่ แต่ชั้นยังหาสถานที่สวยๆไม่ได้เรย ก้อเรยลองวาดจากจินตนาการดู ก่อนอะ”ฉันตอบ (แอบเขิน) “สถานที่สวยๆหรอ อืม....พวกเรารู้จักอยู่ที่นึง อยากไปมะ เด๋วซ้อมเสร็จจะพาไป” โทโมะชวน “นายว่างหรอ ก้อดีสิ งั้นเด๋วซ้อมเสร็จแล้วพาเราไปนะ” ว้าว!จะปฏิเสธได้ไงละ “อืม งั้นเราไปซ้อมก่อนนะ” โทโมะบอกชั้นแล้วกลับไปซ้อมต่อ ----------------------------------------------------------------------------------

Part 1

“เสร็จรึยังมะจัง เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหร อก”

“เสร็จแล้วคะ เสร็จแล้ว ทำไมพี่ต้องเร่งด้วยอ ยังเช้าอยู่เละนะ”

“เธอนะเป็นถึงนักเรียนเรียนดีของโรงเรียนจะมาทำตัวขี้เกียดไม่ได้หรอกนะ”

“เจ้าค่า อ่าวแล้วนี่พี่จะไปไหนเนี่ยทำไมต้องแต่งตัวซะเต็มยศขนาดนั้นอะ”

“วันนี้พี่ต้องไปเคลียร์กับพวกที่ชอบมาทำตัวเป็นมาเฟียแถวนี้ซะหน่อย เราก็ระวัง

ตัวไว้หน่อยละ”

“รู้แล้วคะ งั้นไปก่อนนะคะ แล้วเย็นนี้เจอกันคะ”

ระหว่างการเดินทางไปโรงเรียนฉันจะแนะนำตัวให้ทุกคนได้รู้จักนะคะ ชั้นชื่อมะจัง

คะ มีพี่ชายอยู่คนนึงชื่อพี่ชุน ฉันกับพี่เป็นคนที่หน้าตาดีใช้ได้ระดับนึงเลยละคะ

พี่ชุนเป็นหัวหน้ากลุ่มพิทักษ์ประชาชนซึ่งเป็นองค์กรมืดที่ดีองค์กรหนึ่งคะ พวกเรา

จะคอยกำจัดพวกอันธพาลทั้งหลายให้สิ้นซาก แต่เพราะฉันเป็นถึงนักเรียนเรียนดี

ของโรงเรียน

ดังนั้นฉันจึงต้องปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ เพื่อรักษาภาพพจน์ที่ดี

อ่อ ฉันมีคู่หูชื่อมาวินคะเป็นคนของพี่ชุนเอง เราเรียนที่เดียวกันเค้าเป็นเพียงคน

เดียวที่รู้เรื่องนี้ แม้แต่เพื่อนสนิทของฉันอย่างยัยแพร์ยังไม่รู้เลย มาวินและทุกคน

ในองค์กรพักอยู่คอนโดเดียวกับฉันและพี่ชุน(พี่ชุนซื้อคอนโดทั้งชั้นเพื่อสร้างเป็น

องค์กร) และเค้าก็จะเป็นคนขับรถพาฉันมาโรงเรียนทุกวันด้วย

ณ โรงเรียนนานาชาติกามิกาเซ่ (Kamikaze)

“หวัดดีจร้า ยัยแพร์”

“หวัดดีจร้ามะจัง กำลังรออยู่พอดีเลย ช่วยสอนเลขให้หน่อยสิ”

“ได้สิ เออ มาวิน นายไปที่ห้องเลยก็ได้ไม่ต้องรอ แล้วเจอกัน”

“อืม แล้วเจอกัน”

“อย่างกับองครักษ์เลยอะมะจัง” ยัยแพร์พูดชมมาวินซะเคลิ้มเชียว

“ทำไม แกจะจีบหรอ เสียใจยะ เค้ามีแฟนแล้ว”

“ซะงั้นอะ” ยัยแพร์บ่นอย่างเซ็งๆ

“กรี๊ด ๆ ๆ น่ารักมากอะ เธอชอบใครอะ ชั้นชอบโทโมะอะ คนอะไรไม่รู้โคตรน่า

รักเลย”

“โทโมะไม่เห็นจะน่ารักตรงไหนเลย สู้จองเบของชั้นก้อไม่ได้”

ยัยสองคนนี้กำลังกรี๊ดกร๊าดให้กับผู้ชายห้าคน คือ ป๊อปปี้ เขื่อน โทโมะ เคนตะ

และจองเบ ที่กำลังเล่นยาสกันอยู่ที่สนามบาสข้างๆโต๊ะที่ฉันนั่ง

พวกเค้ามีฉายาว่า k-otic หรือเทพเจ้าแห่งความวุ่นวายเพราะถ้ามีพวกเค้าที่ไหน

ต้องมีความวุ่นวายที่นั่น โดยเฉพาะเหล่าบรรดาแฟนคลับของทั้งห้าคนนี้

เพราะยัยพวกนี้ส่งเสียงดังนะสิ น่ารำคาญชะมัด

“ใจเย็นก่อนนะมะจัง” ยัยแพร์เตือน

เพราะยัยแพร์รู้จักนิสัยชั้นดีว่าชั้นขี้โมโหยิ่งเวลาได้ยินเสียงดังๆแล้วละก้อจะวีน

แตกไปเลย แต่จริงๆแล้วตอนนี้ฉันไม่ได้โมโหที่ยัยพวกนี้เสียงดังหรอกนะ

แต่ฉันโมโพที่ยัยนั่นบอกว่าโทโมะที่ชั้นแอบชอบไม่น่ารักนะสิ เรื่องนี้ชั้นยอมไม่

ได้จริงๆ(เห็นด้วยปะ)

“นี่พวกเธอจะกรี๊ดให้มันได้อะไรขึ้นมาห๊ะ แทนที่จะเอาเวลาไปอ่านหนังสือ ไร้

สาระจริงๆ น่ารำคาญที่สุด” ฉันว่าพลางเดินเข้าไปหายัยพวกนั้นอย่างหาเรื่อง

“อ่า...ยัย...โหด เอ้ย มะจัง เอ่อ เราขอโทด ไปเหอะเจน” ยัยดำที่กล้าว่าโทโมะ

ไม่น่ารักพูดพลางชวนเพื่อนเดินกลับไป

“เฮ้อ.....สอนยัยแพร์ไม่รู้เรื่องเลยแฮะ” ฉันบ่นแล้วเดินกลับไปหายัยแพร์ แต่ใน

ขณะที่ฉันกำลังเดินกลับไป

“นี่เธอ ถ้ามันเสียงดังแล้วทำไมไม่ไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดละจ๊ะ ยัยโหด” นาย

เขื่อนที่ดูเหมือนจะทะเล้นที่สุดของ k-otic พูดกับชั้นพร้อมกับทำหน้าทะเล้น

“นี่นายเขื่อน นายเรียกใครยัยโหดฮะ” ฉันหันกลับไปพูดกับเขื่อน

“ก้อเรียกเธอนั่นแหละ มะจัง ผู้หญิงอะไรก้อไม่รุ ชื่อก้อเพราะ หน้าตาก้อพอใช้

ได้ แต่ชอบทำตัวโหดๆ เป็นนักเรียนเรียนดีได้ไงก้อไม่รุ” เขื่อนว่า (ก้อจริงแฮะ)

“แล้วมันไปหนักส่วนไหนของนายมิทราบ” ฉันถาม

“ไม่เอาน่ามะจัง อย่ามีเรื่องกันเรยนะ” ยัยแพร์เตือน

“ก้อเธออะชอบมาโวยวายแล้วก้อไล่แฟนคลับของพวกเราหนิ” นายเขื่อนตอบ

“ก้อยัยพวกนั้นอยากมาส่งเสียงโวยวายก่อนทำไมละ”

“เฮ้!เขื่อน นายจะไปหาเรื่องเค้าทำไมเนี่ย มะจังเค้าพูดถูกนะ จริงๆแล้วยัยพวกนั้น

น่าจะเอาเวลาไปอ่านหนังสือมากกว่า จริงมั้ยพวกนาย” โทโมะว่าพลางหันไปถาม

เพื่อนๆอีกสามคน

“ใช่ๆๆๆ แล้วอีกอย่างฉันว่าตำแหน่งนักเรียนเรียนดีก้อเหมาะกับมะจังดีออก ว่ามั้ย

เคนตะ” ป๊อปปี้ถาม

“อืม คนอะไรก้อไม่รุ หน้าตาก้อดี แถมยังเรียนเก่งอีก” เคนตะตอบ

“ช่าย...” จองเบเสริม

“เข้าข้างยัยโหดเข้าไป ชั้นก้อแค่แหย่เล่นเท่านั้นแหละ ไปเล่นบาสต่อเหอะ”

เขื่อนพุด

“เชอะ!” ฉันทำเป็นเชิดใส่ แต่จริงๆแล้วตอนนี้ฉันอยากกรี้มากเรยละ ก้อโทโมะ

เข้าข้างฉันนะสิดีใจชะมัด แต่ไม่ได้ๆต้องรักษาฟอร์มเดี๋ยวยัยแพร์จะรู้หมด

“ไม่สงไม่สอนมันแล้ว ไม่มีอารมณ์ ไปกลับห้อง” ฉันบอกยัยแพร์ด้วยน้ำเสียง

(เหมือน)โมโห

“จร้าๆๆ”

ฉัน ยัยแพร์และมาวินเรียนอยู่สายคอม ส่วนพวกห้าหนุ่ม k-otic เรียนอยู่ music

ห้องตรงข้ามกับฉัน พวกเราเป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปี เลยสนิทกันมาก

และแล้วการเรียนวิชาสุดท้ายของวันนี้ก้อสิ้นสุดลง แต่ชั้น ยัยแพร์และมาวินต้อง

ไปคุมชมรมต่างๆที่ต้องมีการซ้อมหลังเลิกเรียน(พวกเราแยกกันคนละชมรม)

ฉันคุมชมรม dance ที่เป็นของ k-otic จริงๆแล้วก้อดีอยู่หรอกนะที่ฉันจะได้ดูโท

โมะซ้อมเต้นทุกวัน แต่ชั้นไม่ชอบหนิที่จะต้องมีคนมาคอยมุงอยู่รอบๆ

ห้องdanceอะมันดูวุ่นวายชะมัด ทุกครั้งที่ชั้นมาคุมชั้นก้อเรยจะเอางานจากชมรม

ศิลปะที่ชั้นอยู่มาทำแก้เซ็ง

“นี่มะจัง ทำงานของชมรมเธออยู่หรอ” โทโมะถามชั้นในระหว่างที่พักการซ้อม

“อืม ใช่ แต่ชั้นยังหาสถานที่สวยๆไม่ได้เรย ก้อเรยลองวาดจากจินตนาการดู

ก่อนอะ”ฉันตอบ (แอบเขิน)

“สถานที่สวยๆหรอ อืม....พวกเรารู้จักอยู่ที่นึง อยากไปมะ เด๋วซ้อมเสร็จจะพาไป”

โทโมะชวน

“นายว่างหรอ ก้อดีสิ งั้นเด๋วซ้อมเสร็จแล้วพาเราไปนะ” ว้าว!จะปฏิเสธได้ไงละ

“อืม งั้นเราไปซ้อมก่อนนะ” โทโมะบอกชั้นแล้วกลับไปซ้อมต่อ

----------------------------------------------------------------------------------

tags: tomo