บล็อก, เขียนบล็อก, สร้างบล็อก, เว็บบล็อก, บล็อก, ไดอารี่, เขียนไดอารี่, เขียน blog, blog, weblog, blogger, space, diary ไม่มีตัวตน , ทำไมคนเราถึงยอมเจ็บเพราะความรักเมื่อก่อนนี้เราไม่เคยรู้เรย แต่ตอนนี้เราว่าเรารู้ดีเรยละ ว่าไม่ว่าจะต้องเจ็บสักแค่ไหน แค่ขอให้เราได้ทำทุกๆอย่างให้คนที่เรารักก้อเพียงพอ แค่ขอให้เค้าคนนั้นได้มีความสุข แล้วการแอบชอบเพื่อนละมันผิดมั้ย จะมีใครเข้าใจเราบ้างรึป่าว ใจนึงก้ออยากถามเค้านะว่ารู้สึกยังไงกับเรา แต่อีกใจก้อกลัว กลัวว่าคำตอบนั้นจะทำให้เราต้องผิดหวัง เราควรจะทำยังไงดี ตลอดเวลาที่ผ่านมาเค้าทำเหมือนกับว่าเราสำคัญสำหรับเค้า แต่เค้าก้อทำทุกอย่างให้เราเหมือนที่เค้าทำให้เพื่อนของเค้า ไม่เคยมีความพิเศษอะไรเรย เราคงคิดไปเอง ว่าเค้าชอบเรา ตอนนี้เราชอบเค้ามากๆมาย ไม่ว่าจะทำอะไรก้อมักจะคิดถึงเค้าก่อนเสมอว่า เค้าจะคิดยังไง เค้าจะเดือดร้อนมั้ย เราทำไปเพื่ออะไรกัน เจ็บจัง เจ็บมากมาย เจ็บตรงนี้ เจ็บตรงหัวใจ เราเริ่มรู้สึกเหนื่อยที่จะทำอะไรเพื่อเค้า เราเคยคิดจะตัดใจ แต่พยามยามสักเท่าไหร่ก้อทำไม่ได้สักที อาจเป็นเพราะเราไม่ได้จดใจสิ่งดีระหว่างเค้ากับเราด้วยสมอง แต่เราเลือกที่จะจดจำมันด้วยหัวใจของเรา ยิ่งเราลืมสักเท่าไหร่ หัวใจของเราก้อยิ่งจดจำมากขึ้นเท่านั้น แต่ถึงแม้จะเจ็บเราก้อยังคงชอบเค้า และจะชอบเค้า ทำเพื่อเค้าอย่างนี้ ขอเพียงแค่ได้เห็นเค้ามีความสุข หัวเราะสนุกสนาน เราก้อดีใจแล้ว ถ้าสักวันนึงเราได้รู้ว่าเค้าชอบใคร เราก้อคงเลือกที่จะเจ็บและพยามยามทำให้เค้าสมหวังอยู่ดี เพราะอย่างน้อยเค้าก้อยังมีความสุขกับสิ่งที่เราทำให้ ขอเพียงให้เค้าจดจำสิ่งดีๆที่เราทำให้แค่นั้นก้อคงพอ เพราะอย่างน้อยเวลาที่เค้า เสียใจ หรือต้องการที่พักพิง เค้าจะได้นึกถึงเรา และเราก้อพร้อมจะเป็นที่พักพิงให้เค้าได้เสมอเราสัญญาว่าตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ เราจะขอชอบนายอย่างนี้ตลอดไป แม้ว่าจะเจ็บสักแค่ไหนเราก้อจะไม่ท้อ จะทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อให้นายมีความสุข เราสัญญาชอบนายนะ นายบู่บู๋ของเราถ้าบังเอิญเจอคน สิบคนสิบคนนั้นก็เป็นเพื่อนเธอคงมีชื่อฉันเสมอ ที่เธอไม่เคยทักทายในบรรดาใครๆ เพื่อนเธอที่มีที่เธอเคยจำชื่อไว้ ฉันก็แน่ใจคงไม่มีชื่อฉันอยู่แอบมีใจให้เธออย่างนี้แอบยินดีเมื่อเธอสุขสมอยู่กับฝันเล็กๆ หวังลมๆ คนเดียวแค่วูบเดียวจริงๆ ที่เหมือนว่าเธอจะหันมามองแลเหลียวอาจเป็นแค่เสี้ยวเดียว แค่นี้ก็ดีใจฉันไม่รู้หรอกนะ ก็ไม่รู้หรอกนะใยถึงแคร์เธอมากอย่างนี้ทั้งที่รู้ว่าเธอไม่เห็นฉันมีตัวตนต่อให้ไม่มีที่ยืนในหัวใจและไม่เคยจะอยู่ในสายตาอาจเป็นเหมือนดังลมอยู่ข้างๆ ตัวเธอ แต่เธอไม่สนใจต่อให้ใจเธอเองจะรักใครและไม่เคยใยดีกันสักหนคนที่เธอไม่แล คนไม่มีตัวตนก็ยังมีเธอทั้งคนยืนอยู่ในหัวใจแอบมีใจให้เธออย่างนี้แอบยินดีเมื่อเธอสุขสมอยู่กับฝันเล็กๆ หวังลมๆ คนเดียวแค่วูบเดียวจริงๆ ที่เหมือนว่าเธอจะหันมามองแลเหลียวอาจเป็นแค่เสี้ยวเดียว แค่นี้ก็ดีใจฉันไม่รู้หรอกนะ ก็ไม่รู้หรอกนะใยถึงแคร์เธอมากอย่างนี้ทั้งที่รู้ว่าเธอไม่เห็นฉันมีตัวตนต่อให้ไม่มีที่ยืนในหัวใจและไม่เคยจะอยู่ในสายตาอาจเป็นเหมือนดังลมอยู่ข้างๆ ตัวเธอ แต่เธอไม่สนใจต่อให้ใจเธอเองจะรักใครและไม่เคยใยดีกันสักหนคนที่เธอไม่แล คนไม่มีตัวตนก็ยังมีเธอทั้งคนยืนอยู่ในหัวใจ [Fic] Because We are Friend ! # 3 , Special Talk : ToMoสวัสดีครับ ผมโทโมะครับ ปกติผมเป็นคนเงียบๆขรึมๆ แต่พักนี้ผมรู้สึกว่าผมจะแอบยิ้มบ่อยขึ้นนะครับ เพราะตอนนี้ผมกำลังมีความรัก ผม.......................แอบชอบเธอข้างเดียว เธอเป็นเพื่อนของผมเองชื่อ มะจัง ชื่อของเธอน่ารักใช่ม๊า ปกติแล้วเธอชอบทำหน้าโหดๆ แต่เวลาเธออยู่กับยัยแพร์เพื่อนซี้เธอจะกลายเป็นคนละคนเลย เธอมักจะหัวเราะอยู่บ่อยๆ ผมว่าเวลาเธอยิ้มเธอน่ารักมากๆเลยละวันนี้ตอนที่เธอมาคุมชมรมผมเห็นเธอกำลังวาดรูปอยู่ ผลเลยเข้าไปคุยกับเธอ เธอบอกว่ากำลังหาสถานที่สวยๆเพื่อวาดรูปอยู่ ผมเลยชวนเธอไปสวนสาธารณะที่ผมกับเพื่อนๆk-oticชอบไปนอนเล่นกัน แล้วเธอก้อตกลง หลังจากซ้อมเต้นเสร็จผมกับเพื่อนๆเรยพาเธอไปที่นั่น ดูเธอจะชอบเอามากๆพวกผมเลยนอนพักแล้วปล่อยให้เธอวาดรูปอยู่เงียบ จริงๆแล้วผมไม่ได้หลับหรอก ผมแอบดูเธอวาดรูปอยู่ตลอดเวลา ดูเธอจะมีความมสุขกับการวาดรูปนะ ผมแอบดูเธอไปได้สักพัก จู่ๆผมก้อได้ยินเสียงจากกำไลข้อมือของเธอ ผมเลยแกล้งตื่น ดูเธอตกใจและรีบร้อนมาก เธอขอพวกเรากลับก่อน ป๊อปปี้เห็นเธอรีบเรยอาสาเก็บของให้เธอ แล้วเธอก้อรีบวิ่งไปทันที แปลกแฮะ ทำไมกำไลข้อมือของเธอถึงมีเสียงละ แล้วทำไมต้องรีบร้อนขนาดนั้น มีเรื่องอะไรรึป่าวนะ เป็นห่วงเธอจัง ทำไงดีละเนี่ย“นี่ป๊อปปี้ ชั้นว่าเราเอาของไปให้มะจังที่บ้านก่อนดีกว่า” ผมอยากรู้ว่าเธอจะกลับบ้านอย่างปลอดภัยรึป่าว เลยเสนอความคิด“ทำไมต้องเอาไปให้ที่บ้านด้วยวะโทโมะ” เขื่อนถาม“นั่นสิ” จองเบเสริม“ถ้าไม่เอาไปให้มะจังที่บ้าน พรุ่งนี้พวกนายก้อต้องแบกมาโรงเรียน เอามั้ยละ”ผมบอก“จริงวะ ชั้นไม่แบกมาโรงเรียนหรอกนะ หนักจะตาย” เคนตะเริ่มเห็นด้วย“แล้วพวกนายรู้จักบ้านของมะจังหรอ” ป๊อปปี้ถาม“เด๋วชั้นโทรถามเพื่อนของยัยโหดให้ แปปนึง”เขื่อนบอก แล้วเราก้อได้ที่อยู่ของเธอมาโห คอนโดของเธอสวยมากเลย แม่บ้านก้อใจดี แค่รู้ว่าพวกเราเป็นเพื่อนของมะจังก้อต้อนรับพวกเราอย่างดีเรย เอ แปลกแฮะ นี่ก้อสองทุ่มแล้วทำไมมะจังยังไม่กลับบ้านอีกนะ ผมเป็นห่วงเธอจัง พวกผมนั่งรอมะจังอยู่สักพัก แล้วผมก้อเห็นเธอกลับมาพร้อมคู่หูของเธอ (รู้สึกจะเป็นคนของพี่ชายของเธอแล้วก้อพักอยู่ที่นี่ด้วยมั้ง) ดูเธอแปลกใจที่เจอพวกผมนะ“เฮ้! แขนเธอไปโดนอะไรมานะ เลือดไหลเต็มเรย” เคนตะตะโกนถามจริงด้วยแฮะ แขนของมะจังมีเลือดไหลออกมาเต็มเรย ไปโดนอะไรมาเนี่ย ผมอยากถามเธอนะว่าเจ็บป่าว ช่วยทำแผลให้เอามั้ย แต่ผมไม่กล้าเพราะผมกลัวว่าทุกคนจะรู้ว่าผมแอบชอบเธอ ทำไงดี? [Fic] Because We are Friend ! # 2 , Part 2“เฮ้!พวกนายไปเล่นเกมส์ที่บ้านป๊อปปี้กันปะ” เคนตะชวนหลังจากที่พวกเขาซ้อมเสร็จ“ชั้นว่าจะแวะไปสวนสาธารณะแถวนี้ก่อน ไปด้วยกันปะ”โทโมะชวน“เออ ก้อดี ไปนั่งพักดีกว่าวะเคนตะ ว่าแต่ทำไมจู่ๆถึงอยากไปวะ” เขื่อนถามโทโมะ“มะจังเค้าจะหาวิวสวยๆวาดรูป ชั้นก้อเรยจะพาไปนั่น เห็นว่าสวยดี แล้วก้ออยากพักผ่อนด้วย” โทโมะตอบ“ Good Idea ก้อดีนะ จะได้สูดอากาศบริสุทธิ์ซะหน่อยไม่ได้ไปนานละ” Poppy ว่า“ Ok/Ok” จองเบกะเคนตะเสริม“นี่พวกนายลีลากันอยู่นั่นแหละชั้นต้องรีบกลับบ้านนะ” ชั้นตะโกนบวกพวก k-otic“รู้แล้วน่ายัยโหด ไปกันเหอะ เด๋วยัยโหดวีนแตกอีก” เขื่อนบอกแล้วพวกเราก้อเดินไปสวนสาธารณะที่โทโมะบอกด้วยกันณ สวนสาธารณะ“เฮ้อ! ไม่ได้มาซะนาน ขอนอนสักงีบนะ” เขื่อนบอก แล้วเค้าก้อนอนลงบนสนามหญ้าริมสระน้ำ“ไง ที่นี่เป็นไงสวยมั้ย พวกชั้นชอบมานอนเล่นแถวนี้เวลาซ้อมเสร็จเหนื่อยๆนะ” Poppy บอกชั้น“งั้นเธอวาดไปละกันนะ พวกชั้นขอนอนพักสักงีบละกันนะ” เคนตะว่าแล้วพวกเค้าทั้งห้าคนก้อนอนแผ่อยู่บนสนามหญ้าริมสระน้ำ ช่างเป็นภาพที่สวยจริงๆ งั้นชั้นวาดพวกนายยลงไปด้วยละกันนะ อิอิ เวลาพวกนายหลับก้อน่ารักดีแฮะ โดยเฉพาะโทโมะ ผมของเค้าปลิวไปตามสายลมเผยให้เห็นใบหน้าที่แสนหวาน (สามสิบนาทีผ่านไป) แล้วฉันก้อวาดรูปเสร็จ แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะเข้าไปปลุกห้าหนุ่ม k-otic สัญญาที่บ่งบอกว่ากำลังมีเหตุการณ์วุ่นวายในที่ใดที่หนึ่งจากกำไลข้อมือของชั้นก้อดังขึ้น จริงๆแล้วกำไลข้อมืออันนี้เป็นอุปกรณ์สื่อสารที่พี่ชุนสั่งทำขึ้นเพื่อสะดวกในการสื่อสารและบอกสถานที่ที่เกิดเหตุการณ์ไม่ปกติขึ้น (เวอร์ไปปะเนี่ย) ซึ่งเสียงนั้นทำให้ k-otic ตื่นโดยที่ฉันไม่ต้องปลุก“นั่นเสียงอะไรนะ มันมาจากกำไลข้อมือเธอหนิมะจัง” โทโมะถามด้วยหน้าตาที่งัวเงีย“เอ่อ........คือ........ไม่มีอะไรหรอก ชั้นต้องรีบไปนะ ขอโทดที”“รีบมากหรอ งั้นเด๋วพวกเราเก็บของให้ เธอรีบไปเหอะ” ป๊อปปี้บอก“เอ่อ....ขอบคุนมากนะ แล้วเจอกัน บ๊ายบาย” แล้วฉันก้อรีบวิ่งไปยังสถานที่เกิดเหตุทันที“บาย”“ไง แกกล้าดียังไงมาเหยียบถิ่นของชั้นเนี่ย” หนึ่งในกลุ่มอันธพาลทั้งแปดเอ่ยขึ้น“ชั้นแค่ยังเอิญผ่านมาแถวนี้ก้อเท่านั้นเอง” นายปิงเพื่อนร่วมห้องของชั้นบอกขณะที่ชั้นกำลังจะเดินเข้าไปช่วยนายปิงชั้นก้อเจอกับมาวินที่คงได้รับสัญญาณเหมือนกัน เราสองคนเรยเดินเข้าไปช่วยนายปิงพร้อมกัน“ไงปิง นายมาทำอะไรที่นี่เนี่ย” ชั้นแกล้งทักทายปิงเพื่อไม่ให้พวกนั้นสงสัย“อ้าว มีเพื่อนมาอีกสองคนหรอเนี่ย น่าสนุกวะ 555” พวกนั้นพูดฉันแอบกระซิบบอกให้นายปิงหนีไปตอนที่พวกนั้นเผลอ“เฮ้ย แกจะหนีไปไหน กลับมาก่อนนะเว้ย” พวกอันธพาลเริ่มโวยวาย“อ๋อ พอดีเพื่อนชั้นต้องรีบกลับบ้านด่วน มีอะไรก้อคุยกับพวกเราได้นะ” มาวินพูดเชิงท้า“ได้ พวกเรา ลุย!”แล้วการต่อสู้ก้อเริ่มขึ้น คงไม่ต้องเดาว่าผลเป็นยังไง เพราะชั้นกับมาวินเป็นนักสู้ขององค์กร แต่ชั้นก้อพลาดโดนอาวุธของพวกมันที่แขน ทำให้เลือดไหลนิดหน่อย“จำไว้นะ เมืองนี้ไม่มีอันธพาล ถ้ามีพวกเราก้อจะเป็นคนกำจัดมันเอง ไปกลับกันเถอะ” ฉันบอกแล้วหันไปชวนมาวินกลับบ้าน“อืม นี่มะจังเธอเจ็บรึป่าว ถ้าพี่ชุนเห็นชั้นต้องโดนว่าแน่ๆเรยที่ดูแลเธอไม่ดีอะ” มาวินถามด้วยความเป็นห่วง“นิดหน่อยอะ แต่เด๋วชั้นบอกพี่ชุนเองว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ”แล้วมาวินก้อขับรถพาฉันกลับคอนโด และฉันก้อต้องแปลกใจเมื่อฉันเปิดประตูเข้าไปในคอนโดของชั้น เพราะชั้นเห็น k-otic อยู่ที่คอนโด“ไง ยัยโหด ดึกป่านนี้แล้วเพิ่งกลับบ้านหรอ” นายเขื่อนถาม“ชั้นควรถามพวกนายมากกว่าว่ามาทำอะไรที่คอนโดชั้น แล้วรู้จักคอนโดชั้นได้ไง” ชั้นถาม“พวกเราถามจากยัยแพร์นะ แล้วที่มาที่นี่ก้อเพื่อเอาอุปกรณ์วาดรูปที่เธอทิ้งไว้มาให้” โทโมะตอบชั้น“เธอวาดรูปสวยดีหนิ” จองเบบอก“ขอบใจจร้า”“เฮ้! ยัยโหดแขนเธอไปโดนอะไรมา เลือดไหลเต็มเรย” เคนตะตะโกนถามอย่างตกใจ ทำให้พี่ชุนที่อยู่ในห้องทำงานได้ยิน แล้วเดินออกมาดู พี่ชุนมองชั้นอย่างเข้าใจ“อีกแล้วหรอ ทำไมไม่ระวัง พี่เตือนเธอแล้วใช่มั้ย” พี่ชุนถาม“อุบัติเหตุนะคะพี่ชุน”“เอ่อ....ผมขอโทดฮะพี่ชุนที่ดูแลมะจังไม่ดี” มาวินบอกพี่ชุนอย่างรู้สึกผิด“ไม่เป็นไร แต่พี่อยากรู้รายละเอียด ตามพี่ไปที่ห้องทำงานด้วย” พี่ชุนบอกกับมาวิน“ได้ครับ งั้นพวกนายช่วยทำแผลให้มะจังทีนะ” มาวินตอบรับพี่ชุนแล้วหันมาสั่งกับพวก k-otic“อืม ได้” ป๊อปปี้ตอบ“พวกนายทำแผลเป็นหรอ” ฉันถาม...............................เงียบ..................................“ช่างเหอะ ชั้นทำเองดีกว่า”“เดี๋ยวชั้นทำให้ ชั้นพอทำเป็น” โทโมะบอกชั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย(ซึ่งเป็นปกติของเค้าอยู่แล้ว)“อะ.......เอ่อ.........ขอบใจนะ” แล้วโทโมะก้อทำแผลให้ชั้นอย่างระมัดระวัง“นี่มะจัง ทำไมพี่ชุนดูเหมือนไม่ค่อยห่วงเธอเลยอะ” ป๊อปปี้ถาม“ไม่หรอก ชั้นรู้ว่าพี่ชุนเป็นห่วงแต่เค้าไม่แสดงออกมาเท่านั้นแหละ”“เฮ้! ทุกคนชั้นกะจองเบขอตัวก่อนนะ นัดสาวๆแฟนคลับเอาไว้นะ” เคนตะบอก“ไปด้วยคนดิ” ป๊อปปี้ว่า“Ok งั้นไปก่อนนะ บาย” จองเบลาแล้วพวกเค้าก้อออกไป ทำให้ในห้องนี้มีเพียงชั้น โทโมะแล้วก้อเขื่อน“นี่ ยัยโหด ถามจริงเหอะแขนเธอไปโดนอะไรมา” เขื่อนถาม“นั่นนะสิ ตอนที่แยกจากพวกเรายังดีดีอยู่เรย” โทโมะเสริม“มันก้อแค่อุบัติเหตุนะ” ฉันโกหก“รู้มัยเวลาเธอโกหกเธอชอบหลบตา แล้วตอนนี้เธอก้อกำลังหลบตาพวกเราอยู่นะมะจัง เอาเถอะเธอคงยังไม่พร้อมที่จะบอกพวกเรา แต่มะจัง ชั้นอยากให้เธอรู้เอาไว้นะว่าพวกเราเป็นห่วงเธอ คราวหลังก้อระวังๆหน่อยละ” โทโมะเตือน“ชั้น...ชั้นขอโทดนะ ขอโทดจิงๆ ไว้ชั้นพร้อมเมื่อไหร่ชั้นจะบอกพวกนาย” ฉันพูดเสียงเครือ“อืม งั้นพวกเรากลับก่อนนะพักผ่อนเยอะๆละ บาย” โทโมะบอก“เธอเจ็บอย่างนี้ชั้นก้อแกล้งไม่ได้นะสิ รีบๆหายละชั้นจะได้แกล้งเธอไวๆ ไปละนะ บ๊ายบาย” เขื่อนพูดกวนๆก่อนไป“เด๋วเถอะ นายเขื่อน ไว้ฉันหายเมื่อไหร่นายโดนแน่”----------------------------------------------------- [Fic] Because We are Friend ! # 1 , Part 1“เสร็จรึยังมะจัง เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหร อก”“เสร็จแล้วคะ เสร็จแล้ว ทำไมพี่ต้องเร่งด้วยอ ยังเช้าอยู่เละนะ”“เธอนะเป็นถึงนักเรียนเรียนดีของโรงเรียนจะมาทำตัวขี้เกียดไม่ได้หรอกนะ”“เจ้าค่า อ่าวแล้วนี่พี่จะไปไหนเนี่ยทำไมต้องแต่งตัวซะเต็มยศขนาดนั้นอะ”“วันนี้พี่ต้องไปเคลียร์กับพวกที่ชอบมาทำตัวเป็นมาเฟียแถวนี้ซะหน่อย เราก็ระวังตัวไว้หน่อยละ”“รู้แล้วคะ งั้นไปก่อนนะคะ แล้วเย็นนี้เจอกันคะ”ระหว่างการเดินทางไปโรงเรียนฉันจะแนะนำตัวให้ทุกคนได้รู้จักนะคะ ชั้นชื่อมะจังคะ มีพี่ชายอยู่คนนึงชื่อพี่ชุน ฉันกับพี่เป็นคนที่หน้าตาดีใช้ได้ระดับนึงเลยละคะ พี่ชุนเป็นหัวหน้ากลุ่มพิทักษ์ประชาชนซึ่งเป็นองค์กรมืดที่ดีองค์กรหนึ่งคะ พวกเราจะคอยกำจัดพวกอันธพาลทั้งหลายให้สิ้นซาก แต่เพราะฉันเป็นถึงนักเรียนเรียนดีของโรงเรียน ดังนั้นฉันจึงต้องปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ เพื่อรักษาภาพพจน์ที่ดีอ่อ ฉันมีคู่หูชื่อมาวินคะเป็นคนของพี่ชุนเอง เราเรียนที่เดียวกันเค้าเป็นเพียงคนเดียวที่รู้เรื่องนี้ แม้แต่เพื่อนสนิทของฉันอย่างยัยแพร์ยังไม่รู้เลย มาวินและทุกคนในองค์กรพักอยู่คอนโดเดียวกับฉันและพี่ชุน(พี่ชุนซื้อคอนโดทั้งชั้นเพื่อสร้างเป็นองค์กร) และเค้าก็จะเป็นคนขับรถพาฉันมาโรงเรียนทุกวันด้วยณ โรงเรียนนานาชาติกามิกาเซ่ (Kamikaze)“หวัดดีจร้า ยัยแพร์”“หวัดดีจร้ามะจัง กำลังรออยู่พอดีเลย ช่วยสอนเลขให้หน่อยสิ”“ได้สิ เออ มาวิน นายไปที่ห้องเลยก็ได้ไม่ต้องรอ แล้วเจอกัน” “อืม แล้วเจอกัน”“อย่างกับองครักษ์เลยอะมะจัง” ยัยแพร์พูดชมมาวินซะเคลิ้มเชียว“ทำไม แกจะจีบหรอ เสียใจยะ เค้ามีแฟนแล้ว”“ซะงั้นอะ” ยัยแพร์บ่นอย่างเซ็งๆ“กรี๊ด ๆ ๆ น่ารักมากอะ เธอชอบใครอะ ชั้นชอบโทโมะอะ คนอะไรไม่รู้โคตรน่ารักเลย”“โทโมะไม่เห็นจะน่ารักตรงไหนเลย สู้จองเบของชั้นก้อไม่ได้”ยัยสองคนนี้กำลังกรี๊ดกร๊าดให้กับผู้ชายห้าคน คือ ป๊อปปี้ เขื่อน โทโมะ เคนตะ และจองเบ ที่กำลังเล่นยาสกันอยู่ที่สนามบาสข้างๆโต๊ะที่ฉันนั่ง พวกเค้ามีฉายาว่า k-otic หรือเทพเจ้าแห่งความวุ่นวายเพราะถ้ามีพวกเค้าที่ไหนต้องมีความวุ่นวายที่นั่น โดยเฉพาะเหล่าบรรดาแฟนคลับของทั้งห้าคนนี้เพราะยัยพวกนี้ส่งเสียงดังนะสิ น่ารำคาญชะมัด“ใจเย็นก่อนนะมะจัง” ยัยแพร์เตือนเพราะยัยแพร์รู้จักนิสัยชั้นดีว่าชั้นขี้โมโหยิ่งเวลาได้ยินเสียงดังๆแล้วละก้อจะวีนแตกไปเลย แต่จริงๆแล้วตอนนี้ฉันไม่ได้โมโหที่ยัยพวกนี้เสียงดังหรอกนะ แต่ฉันโมโพที่ยัยนั่นบอกว่าโทโมะที่ชั้นแอบชอบไม่น่ารักนะสิ เรื่องนี้ชั้นยอมไม่ได้จริงๆ(เห็นด้วยปะ)“นี่พวกเธอจะกรี๊ดให้มันได้อะไรขึ้นมาห๊ะ แทนที่จะเอาเวลาไปอ่านหนังสือ ไร้สาระจริงๆ น่ารำคาญที่สุด” ฉันว่าพลางเดินเข้าไปหายัยพวกนั้นอย่างหาเรื่อง“อ่า...ยัย...โหด เอ้ย มะจัง เอ่อ เราขอโทด ไปเหอะเจน” ยัยดำที่กล้าว่าโทโมะไม่น่ารักพูดพลางชวนเพื่อนเดินกลับไป“เฮ้อ.....สอนยัยแพร์ไม่รู้เรื่องเลยแฮะ” ฉันบ่นแล้วเดินกลับไปหายัยแพร์ แต่ในขณะที่ฉันกำลังเดินกลับไป“นี่เธอ ถ้ามันเสียงดังแล้วทำไมไม่ไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดละจ๊ะ ยัยโหด” นายเขื่อนที่ดูเหมือนจะทะเล้นที่สุดของ k-otic พูดกับชั้นพร้อมกับทำหน้าทะเล้น“นี่นายเขื่อน นายเรียกใครยัยโหดฮะ” ฉันหันกลับไปพูดกับเขื่อน“ก้อเรียกเธอนั่นแหละ มะจัง ผู้หญิงอะไรก้อไม่รุ ชื่อก้อเพราะ หน้าตาก้อพอใช้ได้ แต่ชอบทำตัวโหดๆ เป็นนักเรียนเรียนดีได้ไงก้อไม่รุ” เขื่อนว่า (ก้อจริงแฮะ)“แล้วมันไปหนักส่วนไหนของนายมิทราบ” ฉันถาม“ไม่เอาน่ามะจัง อย่ามีเรื่องกันเรยนะ” ยัยแพร์เตือน“ก้อเธออะชอบมาโวยวายแล้วก้อไล่แฟนคลับของพวกเราหนิ” นายเขื่อนตอบ“ก้อยัยพวกนั้นอยากมาส่งเสียงโวยวายก่อนทำไมละ”“เฮ้!เขื่อน นายจะไปหาเรื่องเค้าทำไมเนี่ย มะจังเค้าพูดถูกนะ จริงๆแล้วยัยพวกนั้นน่าจะเอาเวลาไปอ่านหนังสือมากกว่า จริงมั้ยพวกนาย” โทโมะว่าพลางหันไปถามเพื่อนๆอีกสามคน“ใช่ๆๆๆ แล้วอีกอย่างฉันว่าตำแหน่งนักเรียนเรียนดีก้อเหมาะกับมะจังดีออก ว่ามั้ยเคนตะ” ป๊อปปี้ถาม“อืม คนอะไรก้อไม่รุ หน้าตาก้อดี แถมยังเรียนเก่งอีก” เคนตะตอบ“ช่าย...” จองเบเสริม“เข้าข้างยัยโหดเข้าไป ชั้นก้อแค่แหย่เล่นเท่านั้นแหละ ไปเล่นบาสต่อเหอะ” เขื่อนพุด“เชอะ!” ฉันทำเป็นเชิดใส่ แต่จริงๆแล้วตอนนี้ฉันอยากกรี้มากเรยละ ก้อโทโมะเข้าข้างฉันนะสิดีใจชะมัด แต่ไม่ได้ๆต้องรักษาฟอร์มเดี๋ยวยัยแพร์จะรู้หมด“ไม่สงไม่สอนมันแล้ว ไม่มีอารมณ์ ไปกลับห้อง” ฉันบอกยัยแพร์ด้วยน้ำเสียง(เหมือน)โมโห“จร้าๆๆ” ฉัน ยัยแพร์และมาวินเรียนอยู่สายคอม ส่วนพวกห้าหนุ่ม k-otic เรียนอยู่ musicห้องตรงข้ามกับฉัน พวกเราเป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปี เลยสนิทกันมากและแล้วการเรียนวิชาสุดท้ายของวันนี้ก้อสิ้นสุดลง แต่ชั้น ยัยแพร์และมาวินต้องไปคุมชมรมต่างๆที่ต้องมีการซ้อมหลังเลิกเรียน(พวกเราแยกกันคนละชมรม) ฉันคุมชมรม dance ที่เป็นของ k-otic จริงๆแล้วก้อดีอยู่หรอกนะที่ฉันจะได้ดูโทโมะซ้อมเต้นทุกวัน แต่ชั้นไม่ชอบหนิที่จะต้องมีคนมาคอยมุงอยู่รอบๆห้องdanceอะมันดูวุ่นวายชะมัด ทุกครั้งที่ชั้นมาคุมชั้นก้อเรยจะเอางานจากชมรมศิลปะที่ชั้นอยู่มาทำแก้เซ็ง“นี่มะจัง ทำงานของชมรมเธออยู่หรอ” โทโมะถามชั้นในระหว่างที่พักการซ้อม“อืม ใช่ แต่ชั้นยังหาสถานที่สวยๆไม่ได้เรย ก้อเรยลองวาดจากจินตนาการดูก่อนอะ”ฉันตอบ (แอบเขิน)“สถานที่สวยๆหรอ อืม....พวกเรารู้จักอยู่ที่นึง อยากไปมะ เด๋วซ้อมเสร็จจะพาไป” โทโมะชวน“นายว่างหรอ ก้อดีสิ งั้นเด๋วซ้อมเสร็จแล้วพาเราไปนะ” ว้าว!จะปฏิเสธได้ไงละ“อืม งั้นเราไปซ้อมก่อนนะ” โทโมะบอกชั้นแล้วกลับไปซ้อมต่อ---------------------------------------------------------------------------------- ToMo Rap , Song : อยู่ในช่วงปรับปรุงJust chill, you know what I'm saying I'm ill.But I'm gonna take this just take a little pill.To give it sometimes you know we gotta rhyme.Everything that I say is so nice.That the ladies gonna be alright,you know I take it to this and I give it at that.I'm gonna get you bags. I'm gonna get you hats.Everything you want but first you gotta grow.Song : ขัดใจIkkai ikkai gurai wa ore wo shinijite.Ore ho ho de yaresetene.Konnani sokubaku suru kanojowa.Ittai dokono darenano sa.Song : ForwardNaruel mihan pin rude.Hanchinuen wihan reme rudi.Kuede ege malrage.Hanchinuen nega jikol jikez. Hai watachikam minase kase.Aiyano koto bao chetika surowa.Ao kora chimari ori itasetu.Kime kime mari keha chimaru.Sosai churoma dai dasunat tae.Mokonan tambahaiya sikittae.Donomo donomo chimuni kittowo. Nai tu nai tu nai tujikit natse.Pam maidaichim maibun aodit miss you.Kodogap bokodogam mesif. Ai shiteru yo.Song : รักฉันเรียกว่าเธอYume da yo just a dream kawaii girl.Komaru yo konnani aisarete.Demo wakaru kimino kimochi Ah.Song : FreestyleAowe fas sif des sade seta clos.Over! Over! Please Shut Up! Game Over! Song : อย่าไว้ใจGamangwa dekinai shock wakaranai.Konna koto suruto abunai abunai. Song : รักไม่ได้หรือไม่ได้รักAi chitemo nayu sami.Sitaru mo sinai.Hoto korotana.Ai surubetewo kisake boka. Song :ยิ่งห้ามยิ่งรักO mai de isaka bekua nai.Don suru don sura hana wai kanai.K-otic starts dekino kuna.Onoso mo honabemi suto.  

myFri3nd

สมัครสมาชิก

โปรไฟล์

เพื่อนอัพเดท

เพื่อนพันธุ์แท้

เพื่อนชื่นชอบ

เพื่อนเยอะ

อัลบั้มรูป

บล็อก

คลับ

โรงเรียน-มหาวิทยาลัย

บริษัท-เพื่อนร่วมก๊วน

บ้านและครอบครัว

แฟนคลับ

งานอดิเรก

กีฬา

เว็บบอร์ด

คุยทั่วไป

ตกแต่ง

ฝากเว็บ

ติดต่อเรา

game เกมส์